Juni 2026 Vertrouwen is het kostbaarste dat cliënten kunnen geven
Je helpt mij toch wel wanneer ik het allemaal niet meer weet? Dit is de vraag die de heer Bakker aan mij stelt terwijl ik aan zijn keukentafel zit. We hebben het over het mogelijke verloop van zijn ziekte. Hij leunt op mijn expertise en kennis.
Meneer Bakker heeft dementie. Hij weet dat. Misschien is dat wel het moeilijkste deel van zijn ziekte: het besef. Het besef dat er een dag komt waarop hij niet meer volledig kan vertrouwen op zijn eigen geheugen,
zijn eigen oordeel, zijn grip op het leven. Ik bezoek hem al langere tijd. Officieel hoort de begeleiding rondom zijn dementie vooral bij de casemanager dementie. Een casemanager is een vaste begeleider voor mensen met dementie en hun naasten. Maar soms loopt het anders dan protocollen voorschrijven. Tijdens een eerdere zorgvraag ontstond er vertrouwen tussen ons. En in de zorg is dat soms waardevoller dan welk protocol ook.
Wat zijn situatie extra kwetsbaar maakt, is dat hij vrijwel alleen staat. Geen kinderen. Familie op afstand. Geen netwerk dat vanzelfsprekend kan inspringen als het moeilijk wordt. Dat maakt gesprekken over de toekomst ingewikkeld. Wie neemt beslissingen als hij dat straks zelf niet meer kan? Wie ziet wanneer het niet meer gaat? Samen hebben we het daar vaak over. Stap voor stap.
Meneer Bakker is een intelligente man. Tegelijkertijd is de wereld van indicaties, zorgaanvragen en wetgeving voor hem een onbekend landschap. Ik probeer naast hem te blijven staan. Lange tijd gaat dat goed.
Een afspraak vergeten. Medicatie die onaangeroerd blijft liggen. Verhalen die niet meer helemaal kloppen. Dementie komt vaak om de hoek kijken wanneer je het niet verwacht. Dat was het moment waarop ik voorzichtig meer zorg gingen inzetten. Dit was mijn startpunt. Meneer Bakker vindt het moeilijk, hij verliest de grip op zijn leven. „Als jij denkt dat dit het beste voor mij is, dan vertrouw ik jou.” Vertrouwen is misschien wel het meest kostbare dat cliënten ons in de zorg geven. En tegelijkertijd iets waar je elke dag opnieuw zorgvuldig mee om moet gaan. De juiste indicatie wordt aangevraagd en op het randje van escalatie thuis, verhuist meneer Bakker naar een andere instelling waar 24 uur toezicht is.
Als ik de deur achter me dichttrek, weet ik nooit zeker of iemand de dag goed doorkomt. Mensen met een netwerk hebben vaak naasten die leegte opvangen. Die herinneringen bewaren als iemand ze zelf kwijt begint te raken. Maar wat als dat netwerk er nauwelijks is? Dan zijn wij als zorg hun houvast. Misschien is dat uiteindelijk de kern van goede zorg. Niet dat we alles kunnen oplossen. Niet dat we altijd de juiste antwoorden hebben. Maar dat iemand voelt dat verdwalen iets is wat je niet alleen hoeft te doen